Monthly Archive for Czerwiec, 2014

ISIL nie dowodzi powstaniem w Iraku i Syrii:

[Aktualizacja map – 18 grudnia 2016r.]

    Media po raz kolejny przedstawiły konflikt, tym razem w Iraku, na podobnej zasadzie jak w Syrii [1] i Libii [2]. Czyli spłyciły opis sytuacji na korzyść prowadzonych interesów, które na pierwszy rzut oka doprowadziły nawet do niepisanego sojuszu pomiędzy USA, Iranem i Rosją. Żeby przekonać się, że nie jest to takie oczywiste i proste trzeba przebrnąć (dosłownie) przez poniższe informacje:
Kto jest kto
kto jest kto

    1. W 2003r. USA na podstawie sfabrykowanych dowodów zaatakowały Irak. W 2006r. wybory w kraju wygrała szyicka partia pod kierownictwem Nuri al-Malikiego. Teoretycznie ma ona reprezentować szyicką większość, która za reżimu sunnity Saddama Husajna była marginalizowana.

    2. Szyickie władze Iraku współpracują militarnie z rządem szyickiego Iranu [3], co nie przeszkadza Stanom wysyłać milionów dolarów w celu dalszego uzbrajania Iraku.

    3. Zbrojne powstanie w Iraku od początku przedstawiane jest tak, jakby zostało zorganizowane przez Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie (ISIL) [4]. Trzeba zwrócić uwagę, że wcześniej media podobnie upraszczały temat przedstawiając działalność m.in. tej grupy, jako jednomyślną i demokratyczną opozycję walczącą w Syrii z Baszarem al-Asadem (popieranym przez Rosję i Iran).

ISIL – ISIS – Daesh – IS


    4. Sunnickie Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie (ISIL) powstało na skutek ogłoszenia przez dowództwo al-Kajdy w Iraku (Islamskie Państwo w Iraku – ISI), że rozszerza swoją działalność na tereny Syrii, podporządkowując sobie dotychczasową komórkę al-Kajdy w Syrii, czyli Front al-Nusra. Decyzja ta została odrzucona przez Front al-Nusra jak i przez przywódcę al-Kajdy al-Zawahiriego, który nakazał rozwiązać ISIL [5].

    Doprowadziło to do konfliktu pomiędzy dwiema komórkami al-Kajdy na terenie Syrii [6]. W końcu wewnętrzna walka o przywództwo i brak subordynacji doprowadziły do wykluczenia ISIL [7]. Oficjalnie, ponieważ na granicy Syryjsko Irackiej al-Nusra i ISIL dalej prowadziły wspólne działania [8].

    Co było głównym powodem braku akceptacji dla ISIL? W obecnej sytuacji chęć utworzenia przez ISIL kalifatu z kalifem na czele mija się ze zdecentralizowaną koncepcją Al-Kajdy, organizacji o światowym zasięgu. Tym bardziej, że jej dowództwo musiałoby podporządkować się władzy kalifa – przywódcy sunnickich muzułmanów (więcej o konflikcie wewnątrz Al-Kajdy tutaj).

    Natomiast media twierdzą, że stało się tak „ponieważ nawet dla al-Kajdy organizacja ta stała się zbyt fanatyczna” [9]. Takie stwierdzenia oczywiście robią wrażenie na odbiorcach, których dodatkowo straszy się, że zwolniony w 2010r. z amerykańskiego więzienia przywódca ISIL, Abu Bakr al-Baghdadi, jest nowym ibn Ladenem. Swoje 2 grosze dorzucił Pentagon strasząc kolejną fanatyczną organizacją o nazwie Khorasan [10].

    5. Wg różnych informacji, w ISIL (jak i w al-Nusra Front) większość ochotników pochodzi z Iraku, Pakistanu, i regionów takich jak Azja Środkowa, Kaukaz (Czeczenia), północna i wschodnia Afryka, a także Europa [11]. Wg danych z czerwca 2014r., organizacja mogła liczyć ok. 10tys. bojowników (6tys. w Iraku, 4tys. w Syrii) [12]. Natomiast jeśli wierzyć danym CIA z września było to i 30tys. ludzi [13].


ISIL army

    6. Państwo Islamskie kontynuując swoją samozwańczą działalność na terenie Syrii wypowiedziało wojnę Kurdom i chrześcijanom. W trakcie trwania negocjacji w 2012r. organizacja zamordowała jednego z dowódców Wolnej Armii Syryjskiej, co uznano za wypowiedzenie wojny wewnątrz opozycji [14].

Syria – Kto jest kto

    7. Od 2013r. w syryjskiej opozycji wyraźny stał się podział na trzy siły: umiarkowaną Syryjską Koalicję Narodową na rzecz Opozycji i Sił Rewolucyjnych (ze zbrojnym ramieniem w postaci Wolnej Armii Syrii) i będącymi w opozycji do siebie, ale dążącymi do ustanawiania w Syrii kalifatu z Koranem jako konstytucją – Islamskim Frontem oraz ISIL.
Zestawienie sił organizacji walczących w Syrii – lipiec 2014r.:
syria - kto jest kto

    8. Krwawy konflikt o wpływy wewnątrz syryjskiego ruchu oporu [15] doprowadził do zawarcia koalicji Wolnej Armii Syrii z powstałą w 2014r. Armią Mudżahedinów i ze sponsorowanym przez Arabię Saudyjską Frontem Islamskim (w skład którego weszła także syryjska komórka al-Kajdy, czyli al-Nusra Front – dlatego istnieją obawy, że Arabia Saudyjska ma powiązania i z tą organizacją [16]).
    Od początku 2014r. w ramach tej koalicji prowadzona jest Kampania przeciwko ISIL.

    9. W związku z tym jest niemal pewne, że broń dostarczana opozycji od początku 2013r. przez CIA, Europę i państwa regionu [17] [18] [19], trafiła w ręce organizacji, których poglądy są sprzeczne z misją państw prowadzących „globalną wojnę z terrorem”. Jednak nie ma pewności co do tego, kto w tej brudnej geopolitycznej rozgrywce faktycznie stoi za początkowym finansowaniem ISIL, i możliwe, że państwa zachodnie klasycznie inwestując w opozycję [20] tym razem wpadły w czyjąś pułapkę.

Sytuacja w Syrii, 18 grudnia 2016r.:Syria marzec 2016

Sytuacja w Syrii, 13 kwietnia 2014r.:Syria kwiecień 2014

    10. Natomiast pewne jest, że rewolucja szybko została zdominowana przez różne grupy radykałów.
    Dlatego syryjska umiarkowana opozycja (która także się radykalizuje) oskarża ISIL o działanie na korzyść reżimu al-Asada [21a], który na potrzeby propagandy zestawia zamachy i egzekucje przeprowadzane przez ISIL ze wszystkimi akcjami opozycji. Wrzucając to do jednego worka „terroryzm”. Z czasem Departament Stanu USA oznajmił, że syryjski reżim nie tylko oszczędza tzw. Państwo Islamskie, lecz również aktywnie je wspiera [21b].



Irak – Kto jest kto

    11. W Iraku na początku znaczne siły zorganizowane były wokół Izzata Ibrahima al-Duriego, bliskiego współpracownika Saddama Husajna i aktualnego lidera zdelegalizowanej tam socjalistycznej partii BAAS. Dowodzi on tzw. suficką Armią Nakszbandija [22], która wchodzi w skład koalicji The Supreme Command for Jihad and Liberation (podobno dysponującą tysiącami bojowników). W powstaniu również wzięła udział General Military Council for Iraqi Revolutionaries, która składa się z byłych wojskowych i członków BAAS pozbawionych pracy w armii po wkroczeniu USA do Iraku.

izzat_ibrahim_al_douri

    Były to znaczące siły biorące udział w irackim powstaniu [23] [24] przeciwko tzw. „safawidzkoperskiej” dominacji (z punktu widzenia panarabskich organizacji, obecny rząd nie dość, że został wyłoniony dzięki „koalicji” okupującej kraj, to jeszcze jest odbierany jako marionetka szyickiego Iranu). Opinia ta miała najwyraźniej poparcie, co potwierdza łatwość, z jaką przejęto kontrolę nad sunnicką częścią kraju [25] oraz wiadomość o powieszeniu sędziego, który skazał na śmierć Saddama Husajna [26].

    Nie ma wątpliwości, że wielu oficerów, którzy stracili pracę po obaleniu Saddama Husajna, wstąpiło do ISIL. Dlatego dowództwo i tej organizacji tworzą byli członkowie BAAS sprawnie wykorzystujący fanatyzm religijny [27]. Trzeba przypomnieć, że iracka partia BAAS od lat jest skonfliktowana z jej syryjską odmianą, której przewodzi klan al-Asadów.

    12. Na początku iracki ruch oporu, podobnie do syryjskiego, w oficjalnych wiadomościach potępiał rzezie dokonywane przez ISIL nazywając członków tej organizacji „barbarzyńcami bez poparcia imamów”. Przedstawiciel opozycji w wywiadzie udzielonym BBC powiedział wprost, że siły ISIL w Iraku zostały wyolbrzymione przez zachodnie media [28]. A ostatecznie 23 sierpnia 2014r., w związku z masakrami przeprowadzanymi na chrześcijanach w Mosulu przez ISIL, BAAS wypowiedziało wojnę temu ugrupowaniu [29], co niekoniecznie musi być realizowane.

    13. Swoją opinię wyraził także lider największego sunnickiego plemienia w Iraku – Ali Hatem Suleimani. W wywiadzie dla The Telegraph stwierdził, że ISIL będzie tolerowane przez irackich sunnitów do momentu, kiedy upadnie „sekciarski rząd” al-Malikiego. Ponieważ celem powstania jest utworzenie nowego sunnicko – szyickiego rządu (z zagwarantowaną autonomią regionów), a nie proklamowanie kalifatu [30]. Zaznaczył wtedy, że wg jego opinii ISIL stanowiło ok. 7% sił zaangażowanych w całą rebelię [31].

    14. Natomiast media z jakiegoś powodu bezkrytycznie powtarzały informację, że ISIL, które w Iraku miało liczyć ok. 6tys. bojowników (czerwiec 2014r.) [32], samo „rozpędziło 35-krotnie liczniejsze siły irackiej armii” [33]. I podobno tylu ludzi kontrolować miało 2 milionowy Mosul, Faludżę, Tikrit, wraz z pomniejszymi miastami. I do tego jeszcze ostrzyli sobie zęby na Bagdad. Czy nie miały z tym problemu nawet USA, kiedy utrzymywały tam ponad 100tys. żołnierzy? Podobne wątpliwości wygłosił były szef saudyjskiego wywiadu na spotkaniu Europejskiej Rady Stosunków Zagranicznych w Rzymie [34].
    Należy też wspomnieć, że wg danych z 3 różnych źródeł, do 2014r. ISIL odpowiadało za 2 do 15% akcji dywersyjnych przeprowadzonych na terenie Iraku [35].

    15. Różnice w irackiej opozycji dały się zauważyć po zajęciu Mosulu. Gubernatorem miasta obwołano wtedy byłego generała partii BAAS, Azhara al-Obeidiego. Rozwieszono też plakaty z wizerunkiem Saddama Husajna [36]. Sprzeciwiło się temu salafickie ISIL, które sufickich, czyli liberalnych (jak na bliski wschód) członków partii uważa za niewiernych (radykalnie sunnickie ugrupowania dążące do wprowadzenia prawa szariatu w Iraku oskarżają inne o bycie zbyt umiarkowanymi [37]). Również w Tikricie na gubernatora delegowano byłego generała Ahmeda Abdul Rashida [38].
    Dlatego w wywiadzie z czerwca 2014r. przeprowadzonym przez reportera VICE z mieszkańcem Mosulu, pada stwierdzenie, że ISIL nie przejęło kontroli w tym mieście, a sunnici – przeciwnicy rządów al-Malikiego [39]. Rozmowa odbyła się na granicy miasta wyznaczonej przez rebeliantów i kurdyjskie wojsko.

[Edycja 16 lipca 2015r. – jak wiać na załączonych mapach, ISIL po dwóch latach powstania zdominowało i praktycznie wchłonęło inne irackie organizacje]

Sytuacja w Iraku, 15 czerwca 2014r.:Irak czerwiec 2014

Sytuacja w Iraku, 18 grudnia 2016r.:Irak marzec 2016

    16. W związku z tym należy też wspomnieć, że dobrze wyszkoloną armią dysponują Kurdowie (w większości sunnici) zamieszkujący północno wschodnią część Iraku (Kurdyjski region autonomiczny). W całym konflikcie stanowią oni trzecią stronę, która od lat pretenduje do utworzenia własnego świeckiego państwa – Kurdystanu (obejmującego jeszcze tereny Turcji, Syrii i Iranu). Mając złe doświadczenia związane z rządami socjalistycznej partii BAAS, poparli wojskową interwencję zachodu i obalenie Saddama Husajna oraz rewolucję w Syrii.
    Po ucieczce irackiej armii, to Kurdyjskie wojsko (Peszmergowie) dysponujące od 80 do 200tys. ludźmi zajęło Kirkuk i stawiło silny opór rebeliantom [40] [41]. W obecnym konflikcie Kurdowie upatrują okazji do realizacji planów o utworzeniu oddzielnego państwa. Od zawsze spędzało to sen z powiek skonfliktowanemu z nimi rządowi centralnemu, któremu teraz zaczęło zależeć na wojskowej współpracy [42]. W związku z napiętą sytuacją iraccy Kurdowie zyskali sojusznika w postaci USA i Iranu oraz nieprzychylnej im Turcji [43] (wg oficjalnych wypowiedzi, ponieważ sprawa kurdyjska jest dla Turcji problemem i prowadzona przez nią polityka jest niejednoznaczna [44], co udowadniają ataki tureckiego lotnictwa na kurdyjskie pozycje [45a] [45b] [45c], a w związku z czym dochodzi do nasilenia protestów na terenie tego kraju [46]).

    17. Jak widać poparcie dla powstania miało różne przyczyny. Utrzymuje się głównie wśród sunnitów, ale niewykluczone, że na początku poparcie było wśród jakiejś części chrześcijan i szyitów (kwestionujących religijne przywództwo irańskich ajatollahów [47]). Wszystkich połączyła niechęć do rządów al-Malikiego, co dało się zauważyć podczas antyrządowych demonstracji w 2013r. [48], do których od początku zachęcał Ibrahim al-Douri [49].
    Dodatkowo Irakijczycy muszą być zmęczeni nakręconą od 2002r. wewnętrzną wojną w państwie opartą na podziałach etnicznych i religijnych, czego efektem jest ponad milion ofiar [50]. Można mieć więc wątpliwości, co do masowego poparcia Irakijczyków dla cudzoziemskiego ISIL, chcącego zaprowadzić za pomocą terroru swój prządek w oparciu o kolejne podziały [51] (przykładem może być 300 tys. uchodźców – także sunnitów, którzy uciekli do Kurdystanu z miejsc faktycznie opanowanych przez tę organizację). Z czasem oficjalnie zaczął to dostrzegać Pentagon, licząc na wsparcie ze strony sunnickich plemion [52]. A te, co jest istotne dla USA, są w opozycji do Iranu, który wysyła na terytorium Iraku swoje bojówki w celu obrony szyitów i ich świętych miejsc [53].

    18. Rząd centralny zaproponował kosmetyczne zmiany (14 sierpnia 2014 al-Maliki zrezygnował ze stanowiska i poparł Hajdara al-Abadiego). Wszystko wskazuje na to, że z czasem dojdzie do wewnętrznej walki o władzę pomiędzy rebeliantami (zwłaszcza, kiedy gra toczy się także o ropę, czyli główne i bardzo dochodowe źródło finansowania dla grup takich jak ISIL czy kurdyjskie YPG [54]). Konsekwencją takiego scenariusza może być ostateczny rozpad kraju na trzy części – sunnicką, szyicką i kurdyjską [55].

    Z drugiej strony scenariusz, w którym w skład rządu weszłaby np. partia BAAS, jest sprzeczny z wieloma interesami. W teorii, koncepcja organizacji oparta jest na nacjonalizmie arabskim i zjednoczeniu świata arabskiego [56]. Pod hasłem wspólnego języka czy tożsamości kulturowej, a nie jednego z odłamów islamu, co głoszą organizacje takie jak ISIL czy sunnickie Bractwo Muzułmańskie. Iracka partia BAAS (jak i radykałowie islamscy) jest w opozycji do syryjskiego klanu al-Asadów, Iranu, Rosji i oczywiście USA.

    19. Jak widać jest to sytuacja pełna konfliktów i przecinania się interesów: USA – Rosja, Izrael – Iran – Arabia Saudyjska – Turcja, Szyizm – Sunnizm, Persowie – Arabowie – Kurdowie. Dlatego przysłowie „wróg mojego wroga jest moim przyjacielem” idealnie pasuje do irackich realiów [57].

irak_konflikt_interesow

    Żeby dodać więcej kolorytu do całego opisu można przypomnieć, że wg informacji NY Times z 2003r., partia BAAS w latach 60tych była powiązana finansowo z CIA, co przyczyniło się do przejęcia przez nią władzy w Iraku [58]. Także w latach 80tych w czasie działań wojennych Irak używał swojego arsenału chemicznego przeciwko wojskom Iranu, a CIA służyła informacjami wywiadowczymi dla podniesienia efektywności ataków. Odbyło się to przy milczącym poparciu krajów zachodnich, które broń chemiczną wcześniej dostarczyły Husajnowi [59] [60].

    I do znudzenia można też przypominać, że do powstania al-Kajdy, której działalność o podłożu religijnym niejednokrotnie zaogniała konflikty pomiędzy sunnitami i szyitami, również przyczyniły się USA. Przyznała to w końcu sama Hilary Clinton [61].

Waldemar Milewicz – Dziwny jest ten świat.
Odcinek poświęcony Irakowi za panowania Saddama Husajna:



Brud/i/Miasto14: Murale

simpson00.com

simpson00.com

simpson00.com

simpson00.com

simpson00.com

simpson00.com