Iron Oxide:

    Praca powstała podczas „Iron Oxide” – inicjatywy Monstfura zrealizowanej w Specjalnej Strefie Ekonomicznej (SSE). Dlatego oprócz postindustrialnego otoczenia istotny stał się także kontekst miejsca, czyli okazja do zadania pytania.

    Jeżeli, według planistów z Ministerstwa Gospodarki, preferencyjne warunki, w jakich funkcjonują firmy w SSE (czyli zwolnienia z płacenia podatków np. dochodowych), przynoszą korzyści dla rozwoju gospodarczego państwa [1], to dlaczego rządowi planiści podobnie przyjaznych warunków do prowadzenia firm nie chcą zrobić dla wszystkich – w całym kraju?

simpson central planning iron oxide

simpson central planning iron oxide

simpson central planning iron oxide

monstfur iron oxide

tomasz górnicki iron oxide

iron oxide



Brud/i/Miasto17: Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

simpson00.com Lizbona

Munich Art Stroke

Ordo Ab Chao

ordo ab chao
Porządek z Chaosu


Historia rozwoju sztuki w duchu kapitalizmu:

   W książce „Etyka protestancka a duch kapitalizmu” socjolog Max Webber przedstawił jak XVI-wieczne przemiany religijne na zachodzie i północy Europy przyczyniły się do powstania nowych grup społecznych, które bogacąc się, stopniowo wywalczały dla siebie coraz więcej wolności społeczno – gospodarczej. Jednak rzadko zauważaną konsekwencją umożliwienia mieszczaństwu akumulacji kapitału, były zmiany, które dopiero wtedy mogły zajść w zawodzie artysty.

    Trzeba pamiętać, że jak długo jedynymi mecenasami sztuki byli królowie czy Kościół, tak długo zawód artysty był ograniczony i uznawany za pracę rzemieślnika. Sytuacja zaczęła ulegać zmianie, gdy coraz wyższą finansową pozycję, a z tym większą niezależność i wolność osobistą, zaczęło zyskiwać mieszczaństwo – klasa średnia. Tym samym na przełomie XV i XVI wieku pojawili się mecenasi, którzy dali artystom znacznie więcej swobody, niż Kościół i król z ich „propagandowymi” zleceniami.

    Z takiej sytuacji najszybciej mogli skorzystać twórcy z Niderlandów, uznanych przez Webbera za kolebkę kapitalizmu. Właśnie tam, na skutek religijnych i gospodarczych przemian, od XVI wieku artyści na dobre zaczęli eksperymentować z tematami swoich prac. Przełamany został oligopol tematów religijnych, historycznych i mitologicznych. Z czasem świeckie malarstwo rodzajowe, czyli przedstawienia z życia chłopa i mieszczanina, stało się domeną Holendrów (Peter Breugel, Vermeer van Delft).
    Na terenie Niderlandów w XVII w. doszło wręcz do społecznego fenomenu. Według wyliczeń historyków, rocznie powstawało tam ok. 70tys. obrazów, a kolekcjonerami byli nawet chłopi. Dlatego okres ten nazywany jest złotym wiekiem malarstwa holenderskiego, które miało wielki wpływ na dalszy rozwój tej dziedziny sztuki w Europie (więcej interesujących informacji przedstawiła dr. Bożena Fabiani w 15-minutowej audycji, dostępnej na stronie Polskiego Radia).
    Jak widać, wraz z bogaceniem się mieszczaństwa, również artyści zaczynali zyskiwać coraz większą niezależność, ponieważ przestawali być wyrobnikami zdanymi na zlecenia Kościoła lub rodziny królewskiej (państwa).

An Experiment on a Bird in the Air Pump, by Joseph Wright, 1768
Joseph Wright of Derby
„Eksperyment z pompką próżniową” 1768r.

Canvassing for Votes
William Hogarth
„Wybory: Agitacja wśród wyborców” 1754r.

    Konsekwencją zachodzących zmian na zachodzie była rewolucja przemysłowa, która przyczyniła się do likwidacji systemu feudalnego[1]. Sam „duch kapitalizmu”, pomimo ograniczeń (np. w postaci merkantylizmu), zaczął przybierać określoną formę w XVIII i XIX wieku, wraz z rozwojem koncepcji liberalizmu ekonomicznego oraz idei wolności jednostki od wpływów państwa.
    Dlatego to właśnie w tamtym czasie antyakademickie prądy artystyczne mogły zacząć negować monopol państwowych instytucji w sztuce, czego przykładem jest historia salonu odrzuconych[2] oraz salonu niezależnych. Dopiero w takiej atmosferze zaczęły formować się podstawy sztuki nowoczesnej (modernizmu) i na tym gruncie, z początkiem XX wieku, mogły powstać awangardowe ruchy artystyczne.

    Dodatkowo od XIX wieku prywatni mecenasi i kolekcjonerzy, kupujący prace artystów, na dobre zaczęli otwierać swoje zasoby dla publiczności (co zdarzało się i w XVII wieku[3]). I takie kolekcje zyskały miano najbardziej liczących się muzeów i galerii na świecie:
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku (MoMA)
   
(w 2015r. miliarder Kenneth Griffin przekazał na muzeum 40mln dolarów[4]),
J. Paul Getty Museum w Kalifornii,
Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku,
Saatchi Gallery,
The Hammer Museum at UCLA
Los Angeles County Museum of Art | LACMA[5],
The Broad Art Museum LA[6],
Centrum Sztuki Nowoczesnej w Lizbonie fundacji Calouste Gulbenkiana
Muzeum Calouste Gulbenkiana,
Museum Jerke – pierwsze, zagraniczne, prywatne muzeum poświęcone polskiej sztuce awangardowej (założone przez Dr Wernera Jerke, a otwarte w Zagłębiu Ruhry, czyli w „jednym z największych na świecie skupisk artystów, kolekcjonerów oraz publicznych i prywatnych instytucji sztuki”[7]),
itp.
    I o czym się zapomina, niektórzy właściciele i fundatorzy dobrowolnie przekazali swoje uznane galerie w ręce publiczne albo wyszli z inicjatywą udostępnienia kolekcji w ramach partnerstwa prywatno-publicznego:
Muzeum Thyssen-Bornemisza w Madrycie,
Muzeum Kolekcji Ludwigów w Kolonii,
Kolekcja Pinaulta w Palazzo Grassi i Punta della Dogana w Wenecji[8],
Tate Gallery,
Muzeum Brytyjskie,
The Metropolitan Museum of Art – Miejskie Muzeum Sztuki w Nowym Jorku,
Muzeum Guggenheima w Bilbao,
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Lizbonie,

    Z czasem lista mecenasów sztuki na zachodzie zrobiła się bardzo długa:
[9][10][11][12][13][14][15][16][17][18a][18b].

    W związku z tym nie bez powodu zachodnioeuropejski rynek sztuki, w przeciwieństwie do polskiego, wypełniony jest dzisiaj prywatnymi galeriami (dla przykładu: Berlin może pochwalić się ponad 500 galeriami[19], a region paryski – ok. 1150[20]).

    Rozwój kapitalizmu i koncepcji wolności jednostki przyczynił się do zniesienia feudalnych barier i pokoleniowego podniesienia standardu życia mas[21][22]. Jednak były i zagrożenia. Efektem XVIII-wiecznej rewolucji przemysłowej było też kształtowanie się idei narodowych, a w konsekwencji opisana przez Ericha Fromma „ucieczka od wolności” obywateli w model rządów ingerujących w życie gospodarcze i społeczne państw. Czyli w pomysły ograniczające swobody jednostki w ramach utopijnych ideologii, opartych na przymusowych i kolektywistycznych rozwiązaniach: w imię narodu, klasy, rasy, ludu, czy państwa. W ten sposób jednostkę ponownie sprowadzono niemal do roli poddanego, dodatkowo ograniczanego dyktatem większości ulegającej różnym manipulacjom.

    Artyści pragnący wolności, tak jak reszta społeczeństwa, w miarę możliwości z takich krajów uciekali. Najczęściej za ocean, gdzie rynek i sztuka oparte były na swobodzie prywatnych inwestycji. Jednak z czasem także USA wkroczyły na ścieżkę podobną do europejskiej. I niestety ten dominujący na świecie eksperyment, negatywnie odbija się na życiu społeczno-gospodarczym wielu państw[23].

„W dziedzinie sztuki państwo jest niekompetentne”[24].
Gustave Courbet



    P.S.1: W Stanach Zjednoczonych do dzisiaj nie ma Ministerstwa Kultury. Wsparcie rządowe z poziomu federalnego, stanowego i lokalnego to zaledwie 6,7% spośród reszty (prywatnych) form finansowania kultury[25] (str. 1 i 24). Prywatne wsparcie dla sztuki w USA w 2005r. stanowiło ok 1,67% PKB. W Wielkiej Brytanii rekordowe jak na Europę 0,73% PKB.
    Natomiast w Polsce, gdzie państwo z definicji zajmuje się kulturą (i nie tylko), udział państwowych wydatków na kulturę w 2007r. stanowił ok 0.55% PKB. Prywatny udział wynosił efektowny 1% PKB (efektowny, ponieważ w statystykach ponad połowę z tego 1% stanowią wydatki obywateli na telewizję kablową, abonament RTV oraz usługi bezpośrednio z nim związane)
[26] (str. 43/44)).
Statystyki z 2014r. specjalnie się nie różnią
[27][28].
Zestawienie z innymi krajami:
[29][30].

    P.S. 2: Tzw. przemysł kreatywny generuje w Polsce 1% produktu krajowego brutto, podczas gdy w Wielkiej Brytanii 9% PKB[31].

    P.S. 3: W Polsce kultura i sztuka była najsłabiej opłacaną branżą 2013r.[32].

    P.S. 4: Dlaczego?[33].

    P.S. 5: Jak wygląda, i czym się kończy, monopol państwa na finansowanie sztuki – na przykładzie z Polski po 1989r.[34].





Etatyzm:


Etatyzm
(Statism)
100x140cm, akryl na płótnie, 2016r.
[więcej] [więcej]

Wystawa Paper Walls:


Wystawa prezentująca prace na papierze „Paper Walls vol.1”,
Galeria 18A,
Nowogrodzka 18A, Warszawa,

Chazme, Cleon Peterson, Czarnobyl, David De La Mano, Escif, Faile, Krik, Ludo, M-City, Monstfur, Nawer, Obey, Pablo S. Herrero, Peter Fuss, Robert Proch, Saber One, Seikon, Sepe, Simpson, SC Szyman, Wiur.



Divide et impera:

simpson dziel i rzadz, divide et impera

simpson dziel i rzadz, divide et impera

simpson dziel i rzadz, divide et impera

simpson dziel i rzadz, divide et impera

simpson dziel i rzadz, divide et impera

simpson dziel i rzadz, divide et impera

simpson dziel i rzadz, divide et impera

Warszawa ul. Mokotowska
Mural dziel i rządź sfinansowany ze środków własnych



Simpson Monstfur Brandalism

Więcej o projekcie zrealizowanym w Paryżu w trakcie trwania szczytu klimatycznego tutaj



Brud/i/Miasto16: Wybory

simpson00.com

simpson00.com

simpson00.com

simpson00.com



Tolerancja:


Tolerancja
120x60cm, akryl na płótnie, 2015r.


Revolution will be streamed:


Revolution will be streamed [1] [2]
100x140cm, akryl na płótnie, 2015r.


Brud/i/Miasto15: Simpson

Thnx Simon
simpson00.com

simpson00.com

simpson00.com

simpson00.com

simpson00.com

Simpson i Monstfur na Stroke Art Fair 2015:

    Prawie tygodniowy pobyt w Monachium i udział w profesjonalnie przygotowanym Stroke Art Fair można zaliczyć do bardzo udanych. O czym trzeba wspomnieć, to fakt, że w związku z tym artystycznym wyjazdem nie ucierpiał żaden podatnik, co zwykle dzieje się u nas na niemałą skalę [1]. Opłacony ze środków prywatnych wyjazd był oddolną inicjatywą, którą zaproponował i poprowadził Monstfur, łącznie ze znalezieniem sponsora gotowego wydrukować katalogi.

simpson monstfur
Więcej zdjęć na sosm.pl

    Warto wspomnieć o wrażeniach. Jadąc przez Polskę zostawialiśmy za sobą ciekawe billboardy z hasłami przypominającymi o ludziach, którzy nieprzerwanie od 25 lat na zmianę i z sukcesem zarządzają państwem [2]. Żegnały nas „Zgoda i Bezpieczeństwo” czy „Przyszłość i godne życie w Polsce” [3]. Podbudowani takim przekazem zaczęliśmy mieć wątpliwości, po co właściwie wyjeżdżać? Zwłaszcza że świadomi wyższych cen w Niemczech sprytnie tankowaliśmy na zapas polski olej napędowy po ok. 4.70 PLN za 1L. Mimo wszystko, ze łzami w oczach ruszyliśmy do stolicy Bawarii – najbogatszego landu Niemiec.

simpson monstfur

simpson monstfur

simpson monstfur

    Tymczasem w Monachium, najdroższym mieście do życia w Niemczech [4], cena za 1L oleju napędowego to mniej więcej 1.15 €, czyli ok. 4.70 PLN. Dlatego lepiej zakończyć opis wrażeń w tym miejscu i już nie dzielić się np. wynikami porównania cen w sklepach w Polsce z tymi zastanymi w Monachium. Zwłaszcza w kontekście siły nabywczej pieniądza. W końcu chodzi o „Zgodę i Bezpieczeństwo”. Tym bardziej w zawodzie artysty [5].

simpson monstfur


W Ministerstwie Prawdy:


W Ministerstwie Prawdy
100x140cm, akryl na płótnie, 2014r.